غزل ۵۸۴ - آن پرده برانداز، که ما نور پرستیم

آن پرده برانداز، که ما نور پرستیم
مستور چرایی؟ چو نه مستورپرستیم ۱

غیری اگر آن روی به دوری بپرستید
ما صبر نداریم که از دور پرستیم ۲

خلق از هوس حور طلب گار بهشتند
وانگاه بهشتی تو، که ما حور پرستیم ۳

ما را غرض از دیدن خوبان صفت تست
گر بهر تجلی بود، ار طور پرستیم ۴

روشن به چراغی شده هر خانه که بینی
ما نور تو بینیم و همان نور پرستیم ۵

زان خرمگسان دور، که ما نوش لبت را
زنار فرو بسته چو زنبور پرستیم ۶

کوته نظران روی به گلزار نهادند
ماییم که آن نرگس مخمور پرستیم ۷

با هجر تو ممکن نشد اندیشهٔ شادی
کین ماتم از آن نیست که ما سور پرستیم ۸

اصحاب ضلال از بت و از خشت چه بینند؟
در صدر نشین، تا بت مشهور پرستیم ۹

گر کفر بود کشتن نفسی، به حقیقت
ما نفس کشان کافر کافور پرستیم ۱۰

امروز که گشت اوحدی از هجر تو رنجور
بیرون نتوان رفت، که رنجور پرستیم ۱۱