شاعر در این شعر از جدایی و رنج‌های عاطفی خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که پس از تحمل درد و رنج فراوان و نادیده گرفته شدن توسط معشوق، تصمیم به ترک او گرفته است. شاعر از این که معشوق به جای او به دشمن روی آورده، اظهار ناراحتی می‌کند و اعلام می‌کند که دیگر نمی‌خواهد با دل گمراه خود کاری داشته باشد. او همچنین از این که معشوق پس از سال‌ها همراهی و بندگی، او را رها کرده، ابراز تأسف می‌کند و تصمیم به ترک او می‌گیرد.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، موضوعات جدایی و رنج عاطفی نیاز به بلوغ فکری و تجربه بیشتری دارد تا به درستی درک شود.
غزل ۴۸۷ - چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتم
چو رفتی در پی دشمن، مرا بگذار، من رفتم ۱
پس از صد بار جانم را که سوزانیده‌ای از غم
چو با من در نمیسازی، مساز، اینبار من رفتم ۲
کشیدم جور و می‌گفتم: ز وصلت برخورم روزی
چو از وصل تو دشمن بود برخوردار، من رفتم ۳
ز پیش دوستان رفتن نباشد اختیار دل
بنالم، تا بداند خصم: کز ناچار من رفتم ۴
چو دل پیش تو می‌ماند گواهی چند برگیرم
کزین پس با دل گمره ندارم کار، من رفتم ۵
تو را چندین که با من بود یاری، بندگی کردم
چو دانستم که غیر از من گرفتی یار، من رفتم ۶
بخواهم رفتن از جور تو من امسال و می‌دانم
که از شوخی چنان دانی که از پیرار من رفتم ۷
مرا گفتی که غمخوار تو خواهم شد به دلداری
نگارا، بعد ازینم گر تویی غمخوار، من رفتم ۸
ندارد اوحدی با من سر رفتن ز کوی تو
تو او را یادگار من نگه می‌دار، من رفتم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
