غزل ۴۷۰ - من درین شهر پای بند توام

من درین شهر پای بند توام
عاشق قامت بلند توام ۱

مردهٔ آن دهان چون پسته
کشتهٔ آن لب چو قند توام ۲

می‌دوانی و می‌کشی زارم
چون بدیدی که در کمند توام ۳

ای هلاک دلم پسندیده
دولتی باشد از پسند توام ۴

گذری می‌کن، ار طبیب منی
آتشی می‌نه، ار سپند توام ۵

گو: رفیقان سفر کنند که من
نتوانم، که پای بند توام ۶

ز اوحدی باز پرس حال، که من
تا چه غایت نیازمند توام؟ ۷