غزل ۴۲۷ - جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادش

جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادش
مقبل آنست که آیی به مبار کبادش ۱

دلم از شوق تو شب تا به سحر نعره زنان
تو چنان خفته که واقف نه‌ای از فریادش ۲

از من خسته لب لعل تو دل خواسته بود
کام دل تا ندهد دل نتوانم دادش ۳

آدمی باید و حوای دگر دوران را
که دگر مثل تو فرزند بباید زادش ۴

تن من شد ز تمنای سر کوت چو خاک
وقت آنست که همراه کنم با بادش ۵

دوستی را که مه وصال به اندیشهٔ تست
کی توان گفت که: یک روز می‌آور یادش؟ ۶

در دل آن خانه که کردم به وفای تو بنا
موج توفان قیامت نکند بنیادش ۷

اوحدی، با غم شیرین‌دهنان زور مکن
کین نه کوهیست که سوراخ کند فرهادش ۸

آهنین پنجه اگر کوه ز جا برگیرد
نکند فایده بر سنگدلان پولادش ۹