غزل ۴۲۳ - عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش

عشرت بهار کن، که شود روزگار خوش
می‌در بهار خور، که بود بی غبار و غش ۱

گفتی: به روز شش همه گیتی تمام شد
می‌به، که او تمام نشد جز به ماه شش ۲

بر خیز و زین قیاس دو شش ساله‌ای ببین
کز حسن او کند دل ماه دو هفته غش ۳

دست ار به وصل موی میانی رسد به روز
اندر میانش آر و شب اندر کنار کش ۴

زان پیش کت کشد لحد گور در کنار
خالی نباید از تن خوبان کنار و کش ۵

اینجا که نقل بوسه بود زان دهان و لب
دندان کس به میوه نیالاید و نمش ۶

چون دستگاه و مکنت آن هست می‌بنوش
با مطربان فاخر و با شاهدان کش ۷

کز روی همچو ماه و جبینی چو مشتری
جام آفتاب رخ شود و باده زهره وش ۸

ور نیست دسترس، سر دستار پاره کن
دستار رند میکده را گو: مدار فش ۹

ریزنده کرد جنبش باد مسیح دم
برگ گل از درخت چو موسی به چوب هش ۱۰

وقت سحر ز شاخ چمن گل چو بشکفد
گویی به سحر ماه بر آمد ز چاه کش ۱۱

مانند آنکه بر رخ زیبا عرق چکد
بر روی سرخ لاله ز شبنم فتاده رش ۱۲

آشفته‌ایم و دلشده، یا مطرب «السماع»
آتش‌دلیم و غمزده، یا ساقی، «العطش» ۱۳

می‌صیقلیست در کف رندان که میبرد
از سینه‌ها کدورت و از دیده‌ها غمش ۱۴

صوفی، بیا و در می صافی نگاه کن
ور جام اوحدی نخوری، قطره‌ای بچش ۱۵

بر طور بزم ما دل و جانها ببین بلاش
وز برق نور باده بهم بر فتاده بش ۱۶