غزل ۴۲۲ - ای صبا، از من آشفته فلان را میپرس

ای صبا، از من آشفته فلان را میپرس
می‌نشان جان و دل و آن دل و جان را میپرس ۱

در جهان هم نفسی جز تو ندارد جانم
هر نفس میرو و آن جان جهان را میپرس ۲

زلف او را ز رخ او به کناری می‌کش
غافلش می‌کن و آن چشم و دهان را میپرس ۳

در چمن می‌شو و بر یاد گلش می مینوش
وز چمن می‌رو و آن سرو روان را میپرس ۴

گر چه او را سر مویی خبر از حالم نیست
هر دم آن بی‌خبر موی میان را میپرس ۵

گر چه من پیر شدم در هوس دیدن او
تو گذر می‌کن و آن بخت جوان را میپرس ۶

اوحدی عاشق آن عارض و زلفست، تو نیز
از سر لطف همین را و همان را میپرس ۷