غزل ۳۸۰ - وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر

وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسر
شیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر ۱

جامهٔ زهدی، که بود بر تن ما، تنگ شد
بادهٔ صافی بیار، جامهٔ صوفی ببر ۲

ای صنم چنگ ساز، تن چه زنی؟ رود زن
ای بت عاشق‌نواز، غم چه خوری؟ باده خور ۳

می که تو داری به کف روزی و مقسوم تست
تا نخوری قسم خود وعده نیاید به سر ۴

چون به یقین خورد نیست روزی خود را، تو نیز
دیر چه پایی؟ بنوش، تا برسی زودتر ۵

ای که میان بسته‌ای باز به خون‌ریز ما
چند ز مسکین کشی؟ کار نداری دگر؟ ۶

بار تو من برده‌ام، بر دگری می‌خورد
رنج زیادت ببین، کار سعادت نگر ۷

روز و شبم بردرت، دیده به امید تو
از در وصلی درآی، تا ندوم دربدر ۸

در دل من سوز عشق شعله زن آمد و لیک
زانچه مرا در دلست هیچ نداری خبر ۹

باده بیاور، که هیچ توبه نخواهند کرد
مدعی از وعظ خشک، اوحدی از شعر تر ۱۰