غزل ۳۶۴ - مرا گر ز وصل تو رنگی برآید

مرا گر ز وصل تو رنگی برآید
رها کن، که نامم به ننگی برآید ۱

عجب دان که از کارگاه ملاحت
جهان را بینگ توینگی برآید ۲

بسی قرن باید که از باغ خوبی
نهالی چنین شوخ شنگی برآید ۳

چنان شکری، کز دهان تو خیزد
مپندار کز هیچ تنگی برآید ۴

از آن زلف مشکین اگر دام سازی
ز هر حلقه‌ای پالهنگی برآید ۵

به امید صلح و کنار تو خواهم
که هر شب مرا با تو جنگی برآید ۶

ز چنگت غمت هر دمی نالهٔ من
به زاری چو آواز چنگی برآید ۷

کمان جفا میکشی سخت و ترسم
گریزان شوی چون خدنگی برآید ۸

بدو نام قربان من کرده باشی
گر از کیش جورت ترنگی برآید ۹

سراسیمه، گفتی: ندانم چرایی؟
بدانی، چو پایت به سنگی برآید ۱۰

صبوری کند اوحدی، کین تمنا
از آن نیست کو بی‌درنگی برآید ۱۱