غزل ۲۴۶ - آن کس که دلیش بوده باشد

آن کس که دلیش بوده باشد
و آن دل صنمی ربوده باشد ۱

آن ساده چه داند این حکایت؟
کو را ستمی نسوده باشد ۲

دود دل ما کسی ببیند
کش آینهٔ زدوده باشد ۳

ای مدعی، از نکوهش ما
بگذر تو، که ناستوده باشد ۴

آن روز بیا و دیده دربند
کو پرده ز رخ گشوده باشد ۵

آن یار که در وفاش تا روز
بیدارم و او غنوده باشد ۶

گفتی: سرفتنه‌ایش بودست
جز کشتن ما چه بوده باشد؟ ۷

قاصد، که ببرد نامهٔ من
چون نامه بدو نموده باشد؟ ۸

دانم که: به وصف من رقیبش
عیبی دو سه در ربوده باشد ۹

گو: قصهٔ دوستان خود دوست
از بدگویان شنوده باشد ۱۰

تا گندم اوحدی رسیدن
دشمن چو خورد دروده باشد ۱۱