غزل ۲۱۳ - زلف را تاب دام و خم برزد

زلف را تاب دام و خم برزد
همه کار مرا بهم برزد ۱

دفتر دوستان خود می‌خواند
به سر نام من قلم برزد ۲

صورت ماه را رقم بستر
آنکه این چهره را رقم برزد ۳

آتشی کندرین دل از غم اوست
به سر شعلهای غم برزد ۴

گلبن وصل او به طالع من
سر به سر غنچهٔ ستم برزد ۵

شد ز چشم ترم به خشم، چو دید
لب خشک مرا، که نم برزد ۶

آه کردم ز درد عشقش و گفت:
اوحدی را ببین، که دم برزد ۷