غزل ۱۸۳ - نیشکر آن روز دل ز بند بر آرد

نیشکر آن روز دل ز بند بر آرد
کو چو لبت پسته‌ای به قند بر آرد ۱

صید چو آن زلف چون کمند ببیند
پیش رود، سر به آن کمند برآرد ۲

بر چمن و سبزه آفتی مرسادش
باغ، که سروی چنین بلند بر آرد ۳

پیش من آن خاک پر ز لعل، که روزی
گرد خود از نعل آن سمند بر آرد ۴

سینه سپند تو گشت و آتش سودا
تا به کجا بوی این سپند بر آرد؟ ۵

بر دل ریشم، شبی که دیده بگرید
خط تو آن را به ریشخند بر آرد ۶

جان مرا چون محبت تو پسندید
گر ندهم، سر به ناپسند برآرد ۷

بیخ که دست غمت به سینه فرو برد
از دل من شاخ پر گزند بر آرد ۸

اوحدی از بند هر دو کون برآید
گر دل او را لبت ز بند برآرد ۹