غزل ۱۵۰ - چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت

چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفت
از وی نظر بدوز چو دل را فرو گرفت ۱

بیرون رو، ای خیال پراکنده، از دلم
از دیگری مگوی، که این خانه او گرفت ۲

ای پیرخرقه،یک نفس این دلق سینه‌پوش
بر کن ز من، که آتش غم در کو گرفت ۳

جانا، تو بر شکست دل ما مگیر عیب
چون سنگ می‌زنی، نبود بر سبو گرفت ۴

گویی که ناقه ختنی را گره گشود
باد صبا، که از سر زلف تو برگرفت ۵

سگ باشد ار به صحبت سلطان رضا دهد
آشفته‌ای که با سگ آن کوی خو گرفت ۶

دل را ز اشتیاق تو،ای سرو ماهرخ
خون رگ برگ فروشد و غم تو به تو گرفت ۷

هر زخم بد، که هست، برین سینه می‌زنی
عشق تو، راستی، دل ما را نکو گرفت ۸

یک شربت آب وصل فرو کن به حلق دل
کو را دگر نوالهٔ غم در گلو گرفت ۹

در صد هزار بند بماند چو موی تو
آن خسته را که دست خیال تو مو گرفت ۱۰

گوشی به اوحدی کن و چشمی برو گمار
کافاق را به نقش تو در گفت و گو گرفت ۱۱