غزل ۱۳۶ - گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت

گو: هر که در جهان به تماشا روید و گشت
ما را بس این قدر که: به ما دوست بر گذشت ۱

تا او ز نقش چهرهٔ خود پرده بر گرفت
ما نقش دیگران ز ورق کرده‌ایم گشت ۲

وقتی ز خلق راز دل خود نهفتمی
اکنون نمی‌توان، که ز بام او فتاد تشت ۳

انصاف داد عقل که: در بوستان حسن
دست زمانه بهتر ازین شاخ گل نکشت ۴

با دوست هر کجا که نشینی تفرجست
خواهی میان گلشن و خواهی کنار دشت ۵

روزی شنیدمی به تکلف حدیث خلق
عشق آمد، آن حدیث به یک باره در نوشت ۶

آسان بود به سوی کسان رفتن، اوحدی
اندیشه کن که: گم نشوی وقت بازگشت ۷