غزل ۱۱۰ - گر به دست آوریم دامن دوست

گر به دست آوریم دامن دوست
همه او را شویم و خود همه اوست ۱

آنکه او را در آب می‌جویی
همچو آیینه با تو رو در روست ۲

تو تویی خود از میان برگیر
کز تویی تو رشته تو برتوست ۳

گر شود کوزه کوزه گرنه شگفت
که بسی کاسه سوده گشت و سبوست ۴

همه از یک درخت هست این چوب
که گهی صولجان و گاهی گوست ۵

ها، که اسم اشارتست از اصل
الفتش را چو واو کردی هوست ۶

انقلاب ضرورتست این جا
تا تو آن مغز بر کشی از پوست ۷

مدتی توبه داشتیم، اکنون
که خرابات عشق در پهلوست ۸

منشین تشنه، اوحدی، که ترا
پای در آب و جای بر لب جوست ۹