غزل ۱۰۹ - عشق روی تو نه در خورد دل خام منست

عشق روی تو نه در خورد دل خام منست
کاول حسن تو و آخر ایام منست ۱

از تو دارم هوسی در دل شوریده، ولی
راه عشقت نه به پای دل در دام منست ۲

مگرم عقل شکیبی دهد از عشق، ارنه
بس خرابی کند این جرعه، که در جام منست ۳

من حذر می‌کنم از عشق، ولی فایده نیست
حذر از پیش بلایی، که سرانجام منست ۴

آفت سیل به همسایه رساند روزی
سخت باریدن این ابر که بر بام منست ۵

روزگار از دل محنت کش من کم مکناد!
درد عشق تو، که قوت سحر و شام منست ۶

تا قبای تو بر اندام تو دیدم، ز حسد
خارشد هر سر مویی، که بر اندام منست ۷

نامه سهلست نبشتن به تو، لیکن از کبر
هرگز آن نامه نخوانی، که درو نام منست ۸

گرد عاشق شدن و عشق نگردد دیگر
اوحدی، گر بچشد زهر، که در کام منست ۹