غزل ۹۰ - تا زنده‌ایم، یاد لبش بر زبان ماست

تا زنده‌ایم، یاد لبش بر زبان ماست
ذکرش دوای درد دل ناتوان ماست ۱

گر فتنه می‌شویم بر آن روی، طرفه نیست
زیرا که یار فتنهٔ آخر زمان ماست ۲

گیرم که مهر او ز دل خود برون برم
این درد را چه چاره؟ که در مغز جان ماست ۳

از ما مپرس: کاتش دل تا چه غایتست؟
از آب دیده پرس، که او ترجمان ماست ۴

انصاف، حیف نیست که باری نمی‌دهد؟
شاخی چنین شگرف، که در بوستان ماست ۵

مشکل رها کند که : بگوییم حال خویش
بندی، که از محبت او بر زبان ماست ۶

ای اوحدی، ز غیر شکایت چه می‌کنی؟
ما را شکایت از بت نامهربان ماست ۷