غزل ۵۰ - نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ ناب

نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ ناب
حبذا روی نگار و لب کشت و سر آب ۱

صبح برخیز و بر گل به صبوحی بنشین
چون به آواز خوش مرغ درآیی از خواب ۲

عیش نیکوست کسی را که تواند کردن
ای توانای خردمند، چه داری؟ دریاب ۳

اگر آن زلف تو در بردن عقل از همه روی
وی لب تو در غارت دین از همه باب ۴

کافران روی به محراب نکردند، ولی
بکنند ار خم ابروی تو باشد محراب ۵

اوحدی پیش تو صد نامه فرستاد از شوق
که نه آثار وفا دید و نه ایثار جواب ۶