این متن به ستایش ویژگی‌های اخلاقی و ظاهری یک فرد می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر او دارای طبع داوری بود، شایسته وصف پیامبری می‌بود. همچنین اشاره می‌کند که جمال او ابزار دلبری است و اگر اویس، شخصیت زاهد، او را می‌دید، به جای زهد، قلندری را در او می‌یافت. متن همچنین به این نکته اشاره دارد که اگر مشتری به او می‌رسید، به دل و جانش علاقه‌مند می‌شد و در میان همه مسلمانان، کسی مانند او کافر به نظر می‌رسید.
این متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم ادبی و فلسفی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۲۷۹ - گر ترا طبع داوری بودی
در تو وصف پیمبری بودی ۱
آلت دلبری جمالت هست
طبع دربار بر سری بودی ۲
گفتن اندر همه مسلمانی
چون تویی هست کافری بودی ۳
مشتری گر به تو رسیدی هیچ
به دل و جانت مشتری بود ۴
با همه زهد گر اویس ترا
دیده بودی قلندری بودی ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
