غزل ۲۷۵ - دیدی که پای از خط فرمان برون نهادی

دیدی که پای از خط فرمان برون نهادی
دیدی که دست جور و جفا باز برگشادی ۱

بردم ز پای بازی تو دست برد عمری
بازم به دست بازی تو دست برنهادی ۲

بر کار من نهی به جفا پای هر زمانی
کارم ز دست رفت بدین کار چون فتادی ۳

در خون و خاک پیش تو می‌گردم وز شوخی
در چشمت آب نیست ندانم که بر چه بادی ۴

شاد آن زمان شوی که مرا در غمی ببینی
غم طبع شد مرا چو به غم خوردنم تو شادی ۵

گویی از این پست به همه رنج یار باشم
نه رنجهات می‌رسد احسنت شاد بادی ۶

در طالعم ز کس چو وفا نیست از تو ماند
از مادر زمانه به هر طالعی که زادی ۷

عشقت به کار بردم و بردم چنانک بردم
عمری به باد دادی ودادی چنانک دادی ۸

ای انوریت گشته فراموش یاد بادت
کو را هنوز در همه اندیشها به یادی ۹