غزل ۱۱۰ - عجب عجب که ترا یاد دوستان آمد

عجب عجب که ترا یاد دوستان آمد
درآ درآ که ز تو کار ما به جان آمد ۱

مبر مبر خور و خوابم ز داغ هجران بیش
مکن مکن که غمت سود و دل زیان آمد ۲

چه می‌کنی به چه مشغولی و چه می‌طلبی
چه گفتمت چه شنیدی چه در گمان آمد ۳

مزن مزن پس از این در دل آتشم که ز تو
بیا بیا که بدین خسته دل غمان آمد ۴

چنان که بود گمان رهی به بدعهدی
به عاقبت همه عهد تو همچنان آمد ۵

کرانه کردی از من تو خود ندانستی
که دل ز عشق تو یکباره در میان آمد ۶

مکن تکبر و بهر خدای راست بگوی
که تا حدیث منت هیچ بر زبان آمد ۷