شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره میکند و از او میپرسد که چه کسی به او شیر داده و پرورشش داده است.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و زیباییشناختی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیدهتر شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۳۰۶ - تا زلف تو بر بست به رخ پیرایه
بر عارض تو فکند مشکین سایه ۱
ای حور جنان تو پیش من راست بگو
شیر تو که داده است، که بودت دایه؟ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.