خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن به توصیف زیبایی و جذابیت یک شخصیت با چهره‌ای گندم‌گون می‌پردازد و آن را به بهشت و عشاق را به آدم تشبیه می‌کند. همچنین اشاره می‌کند که خاقانی به دلیل عدم دسترسی به این زیبایی، از بهشت بیرون رانده شده است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعارات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۹۰ - ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
عشاق چو آدم است پیرامونش ۱
خاقانی را نرفته بر گندم دست
عمدا ز بهشت می‌کند بیرونش ۲
عشاق چو آدم است پیرامونش ۱
خاقانی را نرفته بر گندم دست
عمدا ز بهشت می‌کند بیرونش ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۹ - خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باش
گوهر بعدی:شماره ۱۹۱ - خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
