این متن از زبان شاعر بیانگر ناراحتی و شکایت از زمانه و تقدیر است. شاعر از فلک (زمانه) به دلیل نیشهایش به دل و از شیشهٔ عشرت (لذتهای زودگذر) به دلیل شکنندگی و فریبندگیاش شکایت میکند. همچنین، او از طولانی بودن مدت جور و ظلم و دور بودن نوبت مهر و محبت مینالد.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۱۷۹ - ای نیش به دل زین فلک سفله نواز
وی شیشهٔ عشرت شکن شعبده باز ۱
ای مدت جورت چو ابد دیر انجام
وی نوبت مهرت چو ازل دور آغاز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.