خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این شعر از درد و رنج درونی خود سخن می‌گوید و از اینکه قلبش مانند دانه‌های سوخته در آتش خشم است و لب‌هایش از آلودگی‌های دنیا پاک شده‌اند. او به مخاطب خود اشاره می‌کند که مانند بذر قطونا (گیاهی با ظاهر زیبا اما سمی) است، ظاهرش فریبنده اما درونش پر از زهر است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و مفاهیم فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
شماره ۱۷۱ - دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر
دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر
لب شسته به هفت آب ز آلایش دهر ۱
تو بذر قطونا شدی ای شهرهٔ شهر
بیرون همه تریاک و درون سو همه زهر ۲
لب شسته به هفت آب ز آلایش دهر ۱
تو بذر قطونا شدی ای شهرهٔ شهر
بیرون همه تریاک و درون سو همه زهر ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۰ - دانی ز چه یک نام حق آمد غفار
گوهر بعدی:شماره ۱۷۲ - خاکی دل من به آتش آگنده مدار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
