خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از درد درونی خود می‌گوید و درخواست درمان و آرامش دارد. او خود را دیوانه‌ای می‌داند که به صحرا روی آورده و از دیگران می‌خواهد با زنجیر او را مهار کنند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژه‌هایی مانند 'دیوانه' و 'زنجیر' نیاز به بلوغ فکری برای درک معنای نمادین آن‌ها دارد.
شماره ۱۲۰ - دردی است مرا به دل دوایم بکنید
دردی است مرا به دل دوایم بکنید
گرد سر آن شوخ فدایم بکنید ۱
دیوانه‌ام و روی به صحرا دارم
زنجیر بیارید و به پایم بکنید ۲
گرد سر آن شوخ فدایم بکنید ۱
دیوانه‌ام و روی به صحرا دارم
زنجیر بیارید و به پایم بکنید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
