عشق به عنوان نیرویی توصیف شده است که درد را بیان میکند، از اسرار غیب آگاه است، هستی را به نیستی فرا میخواند و انسان را از خودش رها میسازد.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
شماره ۵۶ - مرغی که نوای درد راند عشق است
پیکی که زبان غیب داند عشق است ۱
هستی که به نیستیت خواند عشق است
و آنچ از تو، تو را باز رهاند عشق است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.