این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق خود سخن می‌گوید. او با استفاده از تشبیهات و استعارات زیبا، مانند لاله، سمن، سرو، تیر، کمان، زهره، مهوش، گل سرخ، نرگس، شکر، پسته و موی میان، به توصیف معشوق می‌پردازد. شاعر همچنین از دام عشق، مستی و جذابیت لب‌های معشوق سخن می‌گوید و در نهایت از خود می‌پرسد که معشوق از کجا آمده و چه کسی است.
این متن شامل مفاهیم عاشقانه و تشبیهات ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد که معمولاً در سنین بالاتر وجود دارد.
غزل ۴۰۰ - لاله رخا سمن برا سرو روان کیستی
سنگ‌دلا، ستم‌گرا، آفت جان کیستی ۱
تیر قدی کمان کشی زهره رخی و مهوشی
جانت فدا که بس خوشی جان و جهان کیستی ۲
از گل سرخ رسته‌ای نرگس دسته بسته‌ای
نرخ شکر شکسته‌ای پسته دهان کیستی ۳
ای تو به دلبری سمر، شیفتهٔ رخت قمر
بسته به کوه بر کمر، موی میان کیستی ۴
دام نهاده می‌روی مست ز باده می‌روی
مشت گشاده می‌روی سخت کمان کیستی ۵
شهد و شکر لبان تو جمله جهان از آن تو
در عجبم به جان تو تا خود از آن کیستی ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
واقعا زیبا سروده، هر چه بیشتر این شعر خوانده می شود مشتاق تر می شویم به خواندن آن