خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر از خداوند طلب رحمت و روشنایی می‌کند. او از مفاهیمی مانند صبح، جام صبوحی، باد عیسوی و اشک مریمی استفاده می‌کند تا احساسات عمیق خود را بیان کند. در ادامه، شاعر به نوشیدن خون و رنج انسان‌ها اشاره می‌کند و از وضعیت دردناک بشریت سخن می‌گوید.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند نوشیدن خون و رنج بشریت ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۳۹۵ - یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحم
یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحم
حتی تجلی الصبح لی فی‌الساترین المعلم ۱
جام صبوحی ده قوی چون صبح بنمود از نوی
بوئی چو باد عیسوی رنگ چو اشک مریمی ۲
هات من الدن دما فاشرب هنیا فی‌الملا
فالنفس من قبل الصبی ربت جنانا بالدم ۳
خون خورده‌ای نه مه پسر خون رزان می خور دگر
کاین آدمی را آبخور خون است مسکین آدمی ۴
حتی تجلی الصبح لی فی‌الساترین المعلم ۱
جام صبوحی ده قوی چون صبح بنمود از نوی
بوئی چو باد عیسوی رنگ چو اشک مریمی ۲
هات من الدن دما فاشرب هنیا فی‌الملا
فالنفس من قبل الصبی ربت جنانا بالدم ۳
خون خورده‌ای نه مه پسر خون رزان می خور دگر
کاین آدمی را آبخور خون است مسکین آدمی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۹۴ - ما انصف ندمانی لو انکر ادمانی
گوهر بعدی:غزل ۳۹۶ - قم بکرة و خذها با کورة الحیات
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
