غزل ۲۳۶ - این خود چه صورت است که من پای‌بست اویم

این خود چه صورت است که من پای‌بست اویم
وین خود چه آفت است که من زیر دست اویم ۱

او زلف را بر غمم، دایم شکسته دارد
من دل شکسته زانم کاندر شکست اویم ۲

هر شب به سیر کویش از کوچهٔ خرابات
نعره زنان برآیم یعنی که مست اویم ۳

یک شب وصال داد مرا قاصد خیال
با آن بلند سرو که چون سایه پست اویم ۴

مانا که صبح صادق غماز بود اگر نه
این فتنه از که خاست که من هم نشست اویم ۵

آوازه شد به شهری و آگاه گشت شاهی
کو عشق‌دان من شد من بت‌پرست اویم ۶

خاقانیم که مرگم از زندگی است خوش‌تر
تا چون که نیست گردم داند که هست اویم ۷