غزل ۲۳۵ - زنگ دل از آب روی شستیم

زنگ دل از آب روی شستیم
وز درد هوا سبوی شستیم ۱

دل را به کنار جوی بردیم
وز یار کناره جوی شستیم ۲

از شهر شما دواسبه راندیم
از خون سر چار سوی شستیم ۳

جان را به وداع آفرینش
از عالم تنگ خوی شستیم ۴

سجاده به هشت باغ بردیم
دراعه به چار جوی شستیم ۵

نه قندز شب نه قاقم روز
چون دست ز هر دو موی شستیم ۶

گفتی که دهان به هفت خاک آب
از یاد خسان بشوی، شستیم ۷

گفتی ز جهان نشسته‌ای دست
در گوش جهان بگوی شستیم ۸

از زن صفتی به آب مردی
حیض همه رنگ و بوی شستیم ۹

زان نفس که آب روی جستی
ما دست ز آبروی شستیم ۱۰

خاقانی‌وار تختهٔ عمر
از ابجد گفت‌گوی شستیم ۱۱