غزل ۱۸۰ - دل جام جام، زهر غمان هر زمان کشد

دل جام جام، زهر غمان هر زمان کشد
ناکام جان نگر که چه در کام جان کشد ۱

این کوه زهره دل که نهنگی است بحرکش
در نوش خنده بین که چه زهر غمان کشد ۲

بحر نهنگ‌دار غم از موج آتشین
دود سیاه بر صدف آسمان کشد ۳

مرغان روزگار نگر کاژدهای غم
گنجشک وارشان ز هوا در دهان کشد ۴

و آن کو به گوشه‌ای ز میانه کرانه کرد
هم گوشهٔ دلش ستم بی‌کران کشد ۵

مسکین درخت گندم از اندیشهٔ ملخ
ایمن نگردد ارچه سرش صد سنان کشد ۶

خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوست
چند از زبان نیافته سودی زیان کشد ۷

هرچند سوزیان زبان است گرم و خشک
خط بر خط مزور این سوزیان کشد ۸

نای است بی‌زبان به لبش جان فرودمند
بر بط زبان وراست عذاب از زبان کشد ۹

گر محرمان به کعبه کفن بر کتف کشند
او بر در خدای کفن در روان کشد ۱۰

از زرق دوستان تبع دشمنان شود
بر فرق دشمنان رقم دوستان کشد ۱۱