غزل ۳۹ - آن کز می خواجگی است سرمست

آن کز می خواجگی است سرمست
بر وی نزنند عاقلان دست ۱

بی‌آنکه کسی فکند او را
از پایهٔ خود فرو فتد پست ۲

مرغی که تواش همای خوانی
جغدی است کز آشیان ما جست ۳

از پنجرهٔ صلاح برخاست
بر کنگردهٔ فساد بنشست ۴

قلب سخن شکسته نامان
بر ما نتوان بدین بپیوست ۵

گیرم که دلی درستمان نیست
باری نامی درستمان هست ۶

تو طعنه زنی و ما همه کوه
تو سنگ زنی و ما همه طست ۷

خاقانی را اگر سفیهی
هنگام جدل سخن فروبست ۸

این هم ز عجایب خواص است
کالماس به زخم سرب بشکست ۹