غزل ۳۸ - چه نشینم که فتنه بر پای است

چه نشینم که فتنه بر پای است
رایت عشق پای برجای است ۱

هرچه بایست داشتم الحق
محنت عشق نیز می‌بایست ۲

صبر با این بلا ندارد پای
بگریزد نه بند بر پای است ۳

راستی به که صبر معذوراست
بر سر تیغ چون توان پای است ۴

بیخ امید من ز بن برکند
آنکه شاخ زمانه پیرای است ۵

کار من بد شده است و بدتر ازین
هم شود، تا فلک بر این رای است ۶

از که نالم بگو ز کارگزار
یا از آن کس که کار فرمای است ۷

ناله دارد ز زخم، مار سلیم
مار از آن کس که ما را فسای است ۸

خیز خاقانی از نشیمن خاک
که نه بس جای راحت افزای است ۹