شماره ۲ - امرو بدینی آدِمْ که وی پری‌زا

امرو بدینی آدِمْ که وی پری‌زا
منْ ندیمهْ یارْرهْ همه چی برازا ۱

بال سْونِ ستُون و تنه تَنْ، سور آسا
قایمه کُمُونْ دارنی، دسْ ته مریزا! ۲

وازَن دست‌هائیتْ زنّی وازنْ کره‌وا؟
تا تفت نخری، وارنگ نریزی والا ۳

ته بُووُگِلِ بُو آوره [اییاره] به من [مره] وا
امیر گنه که، مه جان تنه فدابا ۴

صحبت ورفه روز خشه، صدا چنگ و نا
اسباب مهیّا، آراسته بو یکی جا ۵

قُطْنی جومهْ خوخشه سُرین به بالا
نامرد فلک، چرْ ندارْنی مِهْ دلْ وٰا؟ ۶

مه دوست بییه که شییه بلند و بالا
یا اونکه ونی چاله، چش‌دار نه شهلا؟ ۷

یا دخت ختایی، بدن دارنه والا؟
مگر یوسفِ چیره خدا تره دا؟ ۸

شونه بکشی دوست کمند، سییوتا
گیتی بَدمهْ مِشْکْ، هرگه هاکنه وا ۹

تو منه خجیره دوستْ، خدا مره (نره) دا
سی جانِ عاشقْ، مَسّهْ چِشِ فدا با! ۱۰