خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر بیانگر درد و اندوه عاشقانه است. شاعر از آتش عشق در سینه و زخمهای دل سخن میگوید و اشاره میکند که تنها خندههای معشوق میتواند مرهمی بر این زخمها باشد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و دردهای روحی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد یا نیاز به توضیح داشته باشد.
شماره ۲۰۱ - دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی
دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی
چشْ دارمه یکی، دایمْ به اَندوه هٰایی ۱
ته واستره خون شونه مه دیده هایی
ته واستره مه سینه ره تَشْ درآیی ۲
آتشه منه سینه گتنْ نَشایی
اُو وینه تنهْ لُو که تَشْ ره میرایی ۳
ته خندهلو دارْنهْ مَرهم زخمایی
مرهم وینه ته لُو که کشهْ تَشْهایی ۴
چشْ دارمه یکی، دایمْ به اَندوه هٰایی ۱
ته واستره خون شونه مه دیده هایی
ته واستره مه سینه ره تَشْ درآیی ۲
آتشه منه سینه گتنْ نَشایی
اُو وینه تنهْ لُو که تَشْ ره میرایی ۳
ته خندهلو دارْنهْ مَرهم زخمایی
مرهم وینه ته لُو که کشهْ تَشْهایی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۰ - گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی
گوهر بعدی:شماره ۲۰۲ - گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.