خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و ستایش‌آمیز است که در آن شاعر به معشوق خود ابراز علاقه و وفاداری می‌کند و او را با عناوینی مانند "شاه خوبونی" و "شاه محمودی" می‌ستاید. شاعر همچنین تأکید می‌کند که هیچ‌کس جز معشوق در دل او جایی ندارد.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
شماره ۲۰۰ - گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی
گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی
صَدْ تیر زَنّی مه جانره که: بی‌بفایی ۱
سوگند خرمهْ منْته قَمرْچیرْ، بالایی
غیر از تو به مهْ دلْ دیگری دَرْنایی ۲
ته شاهِ خوبونی، بنده ته گدایی
تو شاه محمودی و منْ ایازْ آسایی ۳
خوبونْ و خجیرونْ از پیر و بُرنایی
زندهْ نَوّه اُونْ کَسْ که تنه درنایی ۴
صَدْ تیر زَنّی مه جانره که: بی‌بفایی ۱
سوگند خرمهْ منْته قَمرْچیرْ، بالایی
غیر از تو به مهْ دلْ دیگری دَرْنایی ۲
ته شاهِ خوبونی، بنده ته گدایی
تو شاه محمودی و منْ ایازْ آسایی ۳
خوبونْ و خجیرونْ از پیر و بُرنایی
زندهْ نَوّه اُونْ کَسْ که تنه درنایی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۹ - نَمجْ تُومهْ خُورْ که خورْ ترهْ نَتُویی
گوهر بعدی:شماره ۲۰۱ - دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
