خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و دوست سخن می‌گوید و احساسات خود را با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند ماه نو و سنگ دل بیان می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به بیم و نگرانی از فراق و بی‌خبری از دوست دارد.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تصاویر شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
شماره ۱۹۶ - نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شویی
نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شویی
مه دوستْ به تدارکْ دَرهْ خُفت و خویی ۱
اُونْ بنا، صواحْ دیمْ ره بَشسته اُویی
دْکَمنْ به صُورتْ مُوننْ ماهِ نُویی ۲
ای با پروینْ سخنْ دارْمهْ هَمهْ شَویی:
نکردْ بیمهْ دوُستِ کَشْ فراغتْ خُویی ۳
برْمنهْ منه هَرْ دْ چشْ به هوهویی
بُوردهْ سنگهْ دلْ، خاطرْ نداشتهْ جُویی ۴
مه دوستْ به تدارکْ دَرهْ خُفت و خویی ۱
اُونْ بنا، صواحْ دیمْ ره بَشسته اُویی
دْکَمنْ به صُورتْ مُوننْ ماهِ نُویی ۲
ای با پروینْ سخنْ دارْمهْ هَمهْ شَویی:
نکردْ بیمهْ دوُستِ کَشْ فراغتْ خُویی ۳
برْمنهْ منه هَرْ دْ چشْ به هوهویی
بُوردهْ سنگهْ دلْ، خاطرْ نداشتهْ جُویی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۵ - گُل‌دستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی
گوهر بعدی:شماره ۱۹۷ - امیر گنه: کمترین بندومهْ ته گر گُویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
