خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه است که در آن شاعر از غم و اندوه ناشی از عشق و جدایی می‌گوید. او از بی‌وفایی معشوق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید و احساس می‌کند که معشوق او را به سوی مرگ می‌کشاند.
محتوا شامل مضامین عمیق عاشقانه و دردهای روحی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک یا مناسب نباشد.
شماره ۱۹۵ - گُل‌دستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی
گُل‌دستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی
کَسْ نیه که مه پیغُوم به ته بَوُویی ۱
خینْ شنّهْ مه دیده و مجیک پرزویی
اونْ دَرْدْ که مره شونه، تره نَشویی ۲
ته غمزه منه قاتله، روز و شویی
ته نازه که مه کشتنِ تیغ ره سُویی ۳
دوست که کشتنِ دلْ ره بساته گویی
مره بمردنْ غم نیه، نیمه جویی ۴
کَسْ نیه که مه پیغُوم به ته بَوُویی ۱
خینْ شنّهْ مه دیده و مجیک پرزویی
اونْ دَرْدْ که مره شونه، تره نَشویی ۲
ته غمزه منه قاتله، روز و شویی
ته نازه که مه کشتنِ تیغ ره سُویی ۳
دوست که کشتنِ دلْ ره بساته گویی
مره بمردنْ غم نیه، نیمه جویی ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۴ - تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بویی
گوهر بعدی:شماره ۱۹۶ - نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
