خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر احساسات عمیق و آشفته‌ای است که شاعر از درد دل، بی‌قراری و ناتوانی در تحمل فراق یار خود دارد. او از سوزش دل، بی‌تابی و ناتوانی در تحمل این شرایط می‌گوید و در نهایت از یار خود می‌پرسد که آیا کسی هست که بتواند جانش را نجات دهد.
متن حاوی احساسات عمیق و پیچیده‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای عاشقانه و غمگین نیاز به سطحی از بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۸۹ - اَمْرو به سریٰ چیره بدیمه حوره
اَمْرو به سریٰ چیره بدیمه حوره
جوُونی اسّٰا وُ بنمٰا غروره ۱
گاهی به خنده، گاهی سرْ دارنه شوره
نه جایِ هنیشتنْ، نه دلْ دارْمه، بُورهْ ۲
دلْ سُوجنهْ مه هیمه پیونْ تَنُوره
سوراخْ بَیّه دلْ، خنهْ پیُونْ زَنْبُورهْ ۳
نارمهْ طاقتُ و دَسْ مه ندارْنه زُورهْ
یارونْ بُونهْ کَسْ شه جٰانْ بهْله بُورهْ؟ ۴
جوُونی اسّٰا وُ بنمٰا غروره ۱
گاهی به خنده، گاهی سرْ دارنه شوره
نه جایِ هنیشتنْ، نه دلْ دارْمه، بُورهْ ۲
دلْ سُوجنهْ مه هیمه پیونْ تَنُوره
سوراخْ بَیّه دلْ، خنهْ پیُونْ زَنْبُورهْ ۳
نارمهْ طاقتُ و دَسْ مه ندارْنه زُورهْ
یارونْ بُونهْ کَسْ شه جٰانْ بهْله بُورهْ؟ ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۸ - سوایِ مه دوستْ، کَسْ نوم ره مه نَئیرهْ
گوهر بعدی:شماره ۱۹۰ - ای دَخْنهْ آهو، وَرهْ رهْ وَرْ گیرهْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
