این شعر عاشقانه و غنایی، با تصاویر شاعرانه و احساسی، به توصیف عشق و دلدادگی می‌پردازد. شاعر از معشوق خود با عباراتی مانند "چش مسته"، "ابرو قوسه" و "کلاله لیله" یاد می‌کند و احساس فداکاری و دلبستگی خود را با جملاتی مانند "جان دارمه فدا کمّه" و "دارمه نیمه جان" بیان می‌نماید. همچنین، فضای شعر با عناصری مانند "باغ"، "لیله" (شب) و "سون لیله" (شب تابان) رنگ‌و‌بوی عاشقانه و رمانتیک به خود می‌گیرد.
این شعر حاوی مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از برخی اصطلاحات و تشبیهات شاعرانه ممکن است برای نوجوانان جوان‌تر چندان جذاب یا قابل ارتباط نباشد.
شماره ۱۳۷ - بالا سوره، دیم شمسه، سوال سهیله
چش مسته، ابرو قوسه، کلاله لیله ۱
ته برفه کمون دایم مره به قیله
جان دارمه فدا کمّه، تره چی میله ۲
دوست گله باغ گرد، زنگی خیله
این روشنه روز، مه ور به سون لیله ۳
دِچش مه، ته عشق ور، هرگوشه سیله
دارمه نیمه جان، اونی تنه طفیله ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
