خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عاشقانه از زبان عاشقی است که معشوق خود را با توصیفاتی زیبا مانند حوریه بهشتی و سوسن می‌ستاید. او از معشوق می‌خواهد که با او مهربان باشد و رنجش ندهد. همچنین، شاعر از درد عشق و جدایی می‌نالد و خود را درویشی در تاریکی‌ها و نورها می‌داند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
شماره ۱۳۶ - امیر گنه: مه دل‌بر به سون حوره
امیر گنه: مه دل‌بر به سون حوره
تن سوسنه، قد سوره، کلاله بوره ۱
مره بدی دوست، گره نزن ابروره
گره به میون کی خشه ماه نو ره؟ ۲
هرچن که تو عاشق کِشی دارنی خوره
پامال نکن مه جان و نیازار مورره ۳
مه دوست به خوردیم بپاته شه موره
من دروی بدیمه ظلمات ونورره ۴
تن سوسنه، قد سوره، کلاله بوره ۱
مره بدی دوست، گره نزن ابروره
گره به میون کی خشه ماه نو ره؟ ۲
هرچن که تو عاشق کِشی دارنی خوره
پامال نکن مه جان و نیازار مورره ۳
مه دوست به خوردیم بپاته شه موره
من دروی بدیمه ظلمات ونورره ۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۵ - ته دولتْ خورْآسٰا، اسٰا تابَندوُئِهْ،
گوهر بعدی:شماره ۱۳۷ - بالا سوره، دیم شمسه، سوال سهیله
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
