خلاصه و ردهبندی سنی
15+
این شعر عاشقانه و عرفانی از امیر گنه بیانگر احساسات شاعر نسبت به معشوقه یا یار خود است. او یار را به ماه و خورشید تشبیه میکند که جهان را نورانی میکند. شاعر از عشق و نور معشوق سخن میگوید که دشت، صحرا و کوه را منور کرده است.
محتوا شامل مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک عمیقتر از تشبیهات و استعارههای شعر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۸ - امیر گنه: مه یار به منه کش دوره
امیر گنه: مه یار به منه کش دوره
کی بو که خشْ هادهام من ته دْ روره ۱
چون قرصِ قَمرْ، ایزد بساته روره
یا چه بَیْضهیِ شمسهْ سراسرْ نُورُه ۲
شبها به عالمْ دلبر بتٰاوُس نوره
منوّرْ بکردْ دَشْت و صحرا و کوه ره ۳
کی بو که خشْ هادهام من ته دْ روره ۱
چون قرصِ قَمرْ، ایزد بساته روره
یا چه بَیْضهیِ شمسهْ سراسرْ نُورُه ۲
شبها به عالمْ دلبر بتٰاوُس نوره
منوّرْ بکردْ دَشْت و صحرا و کوه ره ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷ - استادِ ازلْ پلّه دچیهْ مُوره
گوهر بعدی:شماره ۱۹ - اُوندمْ که تنه دَمْ ره دَم حورانداته
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.