خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از معشوقه‌ای با توصیفات زیبا و استعاری یاد می‌کند. در این شعر، از عناصری مانند استاد ازل، زلیخا، و آیینه برای بیان احساسات و عشق استفاده شده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و زبان ادبی کلاسیک، فهم آن را برای سنین پایین‌تر دشوار می‌کند.
شماره ۱۷ - استادِ ازلْ پلّه دچیهْ مُوره
استادِ ازلْ پلّه دچیهْ مُوره
مشّاطه زُلیخٰا به ته هر دْ روره ۱
کَیْ حاجتِ وُسْمه بیهْ ته ابروره؟
کُحلِ بَصرْ یاسَمِن جا که دوره ۲
آیینه برابرْ نِیهْ ته دِ روره
کی رو دارنه (که) وی بَوینهْ ته روره؟ ۳
مشّاطه زُلیخٰا به ته هر دْ روره ۱
کَیْ حاجتِ وُسْمه بیهْ ته ابروره؟
کُحلِ بَصرْ یاسَمِن جا که دوره ۲
آیینه برابرْ نِیهْ ته دِ روره
کی رو دارنه (که) وی بَوینهْ ته روره؟ ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - پلنگِ دَمانْ، شیرِ نَرْ ته وَرْ ماده
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - امیر گنه: مه یار به منه کش دوره
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
