خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این شعر از امیر گنه، توصیفی شاعرانه از طبیعت بهاری است که در آن غنچه‌های نوظهور، گلها و عطر مشک‌آلود آنها به تصویر کشیده شده‌اند. شاعر با استفاده از تصاویر زنده، احساس بیقراری و اشتیاق را نیز بیان می‌کند.
محتوا شامل مفاهیم شاعرانه و احساسی است که برای درک بهتر، به سطحی از بلوغ ذهنی و ادبی نیاز دارد. کودکان زیر 12 سال ممکن است در درک عمیق این مفاهیم با مشکل مواجه شوند.
شماره ۲۵۷ - امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری
امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری
دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری ۱
زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری
نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری ۲
دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری ۱
زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری
نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۶ - سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی
گوهر بعدی:شماره ۲۵۸ - دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای نایی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
