خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از احساسات خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید و از زیبایی‌های او مانند موهای مجعد و گل سرخ روی سینه یاد می‌کند. شاعر ابراز می‌کند که معشوق مانند ماه است و او عاشقانه به او می‌نگرد و ادعای عشقش را تکرار می‌کند.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که درک و ارتباط با آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های شاعرانه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۱۹۰ - سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه
سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه
سرخه گلْ بوارسّه، میونِ سینهْ ۱
تو مه سورهْ داریُ و من ته مَمینهْ
بروُ دَ پیچمْ، که (مه) مدّعا هَمینهْ ۲
سرخه گلْ بوارسّه، میونِ سینهْ ۱
تو مه سورهْ داریُ و من ته مَمینهْ
بروُ دَ پیچمْ، که (مه) مدّعا هَمینهْ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۹ - امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ
گوهر بعدی:شماره ۱۹۱ - ته چیره به خوبی، گلِ آتشینه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
