خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
امیر گنه در این متن از درد دل و نیاز به دوست و همراهی می‌گوید. او دوست را به عنوان کسی که مانند آب و نمک (ضروری و حیاتی) است توصیف می‌کند و از وفاداری و حمایت دوست سخن می‌گوید. همچنین، به ارزش دوست در زندگی و نقش آن در تسکین دردها اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عاطفی و اجتماعی است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و مرتبط است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و زبان شاعرانه ممکن است برای کودکان کم‌سن مناسب نباشد.
شماره ۱۸۹ - امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ
امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ
دوستْ، آب و نمک دارنهْ، سَر تا به پاتِهْ ۱
گِدامِهْ، تِمادارْمِهْ دوستِ زِکاتِهْ
مُتحقِّمِهْ مِنْ، دوستِ دِ تاحِکاتِهْ ۲
دوستْ، آب و نمک دارنهْ، سَر تا به پاتِهْ ۱
گِدامِهْ، تِمادارْمِهْ دوستِ زِکاتِهْ
مُتحقِّمِهْ مِنْ، دوستِ دِ تاحِکاتِهْ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۸ - خنده خنده با من هکرده حکاته
گوهر بعدی:شماره ۱۹۰ - سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
