خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
متن بیانگر احساسات شاعر نسبت به تغییرات آب و هوایی و تأثیر آن بر طبیعت و زندگی است. شاعر از برف و سرما سخن می‌گوید و از دشت و آهو یاد می‌کند. همچنین، او به رابطه بین خود و مخاطب اشاره کرده و از زحمات و تلاش‌های او قدردانی می‌کند. در پایان، شاعر پیشنهاد می‌دهد که هر دو با هم به جایی بروند.
متن دارای مفاهیم شاعرانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان کم‌سن قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژگان و مفاهیم نیاز به درک عمیق‌تری از روابط انسانی و طبیعت دارند.
شماره ۱۴۸ - سیُو چِشْ، کَمونْ برفِهْ، مه لارِ آهو
سیُو چِشْ، کَمونْ برفِهْ، مه لارِ آهو
امسالِ هوا، دشتِ سَرْچه دَری تو؟ ۱
من به میون بَنْ، کَشّمه زحمتِ تو
بروُ من و تو، هَردْ هیٰا بُوریمْ کو ۲
امسالِ هوا، دشتِ سَرْچه دَری تو؟ ۱
من به میون بَنْ، کَشّمه زحمتِ تو
بروُ من و تو، هَردْ هیٰا بُوریمْ کو ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۷ - چِلُویی دوسْ مه، هر دم چِلُو دَری تو
گوهر بعدی:شماره ۱۴۹ - آدم واش نسیه، سزّه درآوره کو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
