قصیده ۲۰۴ - از بهر چه، ای پیر هشیوار هنربین،

از بهر چه، ای پیر هشیوار هنربین،
بر اسپ هوا کرد دلت بار دگر زین؟ ۱

دین است نهال شکر حکمت، پورا،
بنشانش و به هر وقت ازو بار شکر چین ۲

مر بند هوا را به جز از حکمت نگشاد
حکمت برد از عارض و رخسار چو زر چین ۳

این است تو را منزل و زاد، ای سفری مرد
برگیر، هلا، زاد و همه بار سفر زین ۴

طین است تو را اصل، بلی، لیکن بنگر
کان چیست کزو گشت چنین یار هنرطین ۵

ای رفته چهل سال به تن در ره دنیا،
گمراه چرا شد دل هشیار تو در دین؟ ۶

راهت بنمایم سوی دین گر تو نگیری
اندر دل از این پند پدروار پدر کین ۷

دار گذر است اینت، به پرهیز و به طاعت
بشتاب و بپرهیز و رو از دار گذر هین ۸

بنداز تبرزین، چو طبرزد بشنو پند
چون من به طبرزد که کند کار تبرزین؟ ۹