شماره ۷۰ - نه تنها دین و دل برد از نگاهش

نه تنها دین و دل برد از نگاهش
که روزم کرده شب زلف سیاهش ۱

زهی صیادی چشمش که آن صید
کند صد دل بیک تیر نگاهش ۲

بهر جا پا نهد خیزد قیامت
ز سرو قامت و روی چو ماهش ۳

ز حسرت افتدش خورشید در پای
بسر گر بشکند طرف کلاهش ۴

اگر نه شاه خوبانست از چیست
که خیل خوبرویان شد سپاهش ۵

بهر سوئی که او رخت سفر بست
الهی بیخطر گردان تو راهش ۶

دم رفتن نکرد اوگر وداعم
بهر جا شد خدا پشت و پناهش ۷

سلامت بازش آور بازیارب
شود تانور مجرم عذر خواهش ۸