شماره ۴۷ - منم که با مژه تر کنم گهر سوراخ

منم که با مژه تر کنم گهر سوراخ
توئی که کرده ز تیر غمم جگر سوراخ ۱

ز بسکه چشم ببام و درت نهادم شد
ز کاوش مژه ام جمله بام و در سوراخ ۲

بیاکه ناوک آهم دل فلک هر شب
جدا ز ماه رخت کرده تا سحر سوراخ ۳

تو رفتی و ز قفای تو هر قدم کردم
زمین خشک بخوناب چشم تر سوراخ ۴

عجب مدار که نور از ضمیر چون خورشید
کند بناوک حسرت دل قمر سوراخ ۵